Η γονιμότητα δεν εξαρτάται μόνο από την ηλικία και τον τρόπο ζωής· συχνά επηρεάζεται και από χρόνια νοσήματα που δρουν «σιωπηλά» στον οργανισμό. Τρεις από τις πιο συχνές καταστάσεις που σχετίζονται με δυσκολία σύλληψης είναι οι θυρεοειδοπάθειες, ο σακχαρώδης διαβήτης και η ενδομητρίωση.

Θυρεοειδής και γονιμότητα

Ο θυρεοειδής αδένας ρυθμίζει τον μεταβολισμό, την ενέργεια και την ορμονική ισορροπία. Τόσο ο υποθυρεοειδισμός όσο και ο υπερθυρεοειδισμός μπορούν να επηρεάσουν τον έμμηνο κύκλο, την ωορρηξία και την ποιότητα των ωαρίων.

• Στον υποθυρεοειδισμό, οι γυναίκες μπορεί να εμφανίσουν ακανόνιστους κύκλους ή ανωορρηξία. Επίσης, αυξάνεται ο κίνδυνος αποβολών.
• Στον υπερθυρεοειδισμό, η υπερπαραγωγή θυρεοειδικών ορμονών μπορεί να προκαλέσει δυσκολία στην εμφύτευση του εμβρύου.

Η έγκαιρη διάγνωση με εξετάσεις αίματος (TSH, FT4, αντισώματα) και η σωστή ρύθμιση με φαρμακευτική αγωγή αποκαθιστούν σε μεγάλο βαθμό τις πιθανότητες σύλληψης.

Σακχαρώδης Διαβήτης

Ο σακχαρώδης διαβήτης, ιδίως όταν δεν είναι καλά ρυθμισμένος, επηρεάζει άμεσα τη γονιμότητα και των δύο φύλων.

• Στις γυναίκες, μπορεί να διαταράξει την ωορρηξία, να επηρεάσει το ενδομήτριο και να αυξήσει τον κίνδυνο αποβολών ή επιπλοκών στην εγκυμοσύνη.
• Στους άνδρες, η υπεργλυκαιμία σχετίζεται με χαμηλότερη ποιότητα σπέρματος, στυτική δυσλειτουργία και μειωμένη κινητικότητα σπερματοζωαρίων.

Ο καλός γλυκαιμικός έλεγχος πριν και κατά τη διάρκεια της προσπάθειας για σύλληψη είναι κρίσιμος. Η σωστή διατροφή, η τακτική άσκηση και η κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή βελτιώνουν τις πιθανότητες επιτυχίας.

Ενδομητρίωση

Η ενδομητρίωση αποτελεί μία από τις κυριότερες αιτίες γυναικείας υπογονιμότητας. Πρόκειται για την ανάπτυξη ενδομητρικού ιστού εκτός μήτρας, που μπορεί να δημιουργήσει συμφύσεις, κύστεις στις ωοθήκες και φλεγμονώδες περιβάλλον στην πύελο.

• Η παρουσία ενδομητρίωσης επηρεάζει την ωοθηκική εφεδρεία, την ποιότητα των ωαρίων και την ικανότητα του σπέρματος να γονιμοποιήσει.
• Ακόμη κι όταν επιτευχθεί σύλληψη, η πιθανότητα εμφύτευσης είναι χαμηλότερη σε σχέση με γυναίκες χωρίς τη νόσο.

Η διάγνωση γίνεται συνήθως με λαπαροσκόπηση, ενώ η αντιμετώπιση μπορεί να είναι χειρουργική ή/και φαρμακευτική. Για πολλά ζευγάρια, η εξωσωματική γονιμοποίηση προσφέρει σημαντικές πιθανότητες επιτυχίας.

Συμπέρασμα

Τα χρόνια νοσήματα δεν σημαίνουν απαραίτητα και αδυναμία τεκνοποίησης. Με σωστή διάγνωση, ιατρική παρακολούθηση και εξατομικευμένη θεραπεία, τα περισσότερα ζευγάρια μπορούν να επιτύχουν το όνειρο της γονεϊκότητας. Η πρόληψη, η έγκαιρη αντιμετώπιση και η συνεργασία με τον γιατρό αποτελούν τα πιο ισχυρά «όπλα» στη διατήρηση της γονιμότητας, ακόμη και μπροστά σε χρόνιες παθήσεις.